La Comarcal
Tras 15 años informando sobre el área metropolitana de Santiago me ha llegado la oportunidad de expresar mi opinión. La información la dejo, en modo notas de prensa, para mi otro blog santiagoycomarca.blogspot.com
17 mayo 2013
Lindeiros, xornalismo e As letras Galegas
Despóis de moito esforzo e poucos medios nace agora Lindeiros, levar o papel Santiagoycomarca era preciso para seguir crecendo; na bisbarra de compostela, como en toda Galicia, hai moita xente que no usa a diario internet, moitos maiores os que lles gusta ler algo do que pasa o carón da sua casa e ademáis o formato de xornal nos permitirá aproveitar estilos como a reportaxe ou a entrevista de xeito máis doado que na rede. Contamos con colaboradores os que non podemos máis que estar agradecidos, xente con moita experiencia en distintos campos e que escreben sen pedir nada a cambio o que, hoxe en día, cobra ainda maior importancia. Lindeiros conta tamén coa sua version en PDF e traballamos para poder convertelo o formato e-pub coa calidade precisa, e dende hoxe a páxina en Facebook de Santiagoycomarca pasa a chamarse Lindeiros e, como ven facendo, publica a diario as novas que chegan a redacción.
Sen que fora premeditado saiu a rúa na semana na que se celebra o Día das Letras Galegas, adicado este ano a Roberto Vidal Bolaño; Lindeiros publícase maioritariamente en galego, non foi nada premeditado e saiu de xeito natural, as informacions chegan en galego, as entrevistas saen en galego e a consecuencia natural era publicarse en galego.
Aproveitando esta circunstancia quero rematar esta nota recuperando unha entrevista que lle fixen o dramaturgo con motivo da Feira do Teatro de 1998, van xa 15 anos e a actualidade do que di Roberto e absoluta e iso e o que demostra a importancia da firgura a quen se lle adica este ano o Día das Letras Galegas. Un saudo para todo e vémonos na rede... e na rúa.
| Reacciones: |
21 enero 2013
Preparados ¿para gobernar?
| Reacciones: |
29 marzo 2012
Folga xeral e xornalismo
Os xornalistas viven nunha confusión sobre a profesión dende fai moito tempo. Cando aparecín pola facultade hai uns anos, levava xa uns cantos traballado na radio, dinme conta de que a maioría de aqueles rapaces so querían ser IñaKi Gabilondo, Luis del Olmo ou Julia Otero sen darse de conta que a profesión está formada na maior parte por xente que vai de rolda de prensa en rolda de prensa, correspondentes que fan intervencións dun minuto e freelance que traballan a peza. Esa confusión vese máis doado nun día de folga; moitos xornalistas pensan que o seu traballo de información e tan importante que non se poden permitir acudir a folga ou que teñen que adaptar os horarios de xeito que poidan dicir que fixeron folga o mesmo tempo que informan pero todo iso é o que nos queren facer crer.
O traballo do xornalista e informar do que pasa na sociedade do xeito máis obxetivo posible e si o que pasa e unha folga xeral facer folga é informar; a sociedade pode percibir que hai folga polas cousas que se contan dela pero tamén o percibirá cando colla o xornal e non haxa información, cando entre nas webs e atope unha imaxe que diga folga xeral, cando poña a radio e atópese con un tipo falando desde Madrid ou, mellor aínda, con musica gravada e cousas enlatadas e o mesmo serve para a televisión. A información chegará despois e chegará a tempo; respectando o dereito a non facer folga creo cos xornalistas temos que conseguir que se visualice en primeiro lugar que hai unha folga xeral e despois contar como foi ; precisamente porque os medios de comunicación son un dos mellores xeitos de que se visualice que algo pasa, porque os medios de comunicación son os que axente acode a saber que pasa e o día que atope que están parados a xente comezará a pensar que a cousa é seria.
Creo que estas ideas as interiorizamos co paso dos anos, a medida que vemos como a profesión está cada vez máis en mans de economistas e empresarios manipuladores; a medida que acumulo anécdotas e historias da profesión penso que algo estamos facendo mal e que estamos sendo manipulados; vexo que becarios fan traballo de redactores e estes están encantados porque así poden librar máis, se nos di que non podemos facer folga porque temos que informar, na radio o redactor ten que facer autocontrol, eliminando os técnicos, porque así é todo máis axil… os xornalistas non son distintos o resto pero son máis manipulables porque alguén lles dixo que a súa era unha profesión “especial” e moitos o creron, que sexa unha profesión moi importante non quere dicir que sexa especial nin que este o marxen dos dereitos e deberes de tódolos traballadores, un día coma hoxe e convinte lembralo.
05 marzo 2012
Área metropolitana: regreso al pasado
http://lacomarcal.blogspot.com/2009/04/area-metropolitana-1-el-territorio.html
http://lacomarcal.blogspot.com/2009/07/area-metropolitana-2.html
http://lacomarcal.blogspot.com/2009/08/area-mtropolitana-3-la-economia.html
por si fuera poco hoy se dice que sin una buena gestión no se puede mantener la mancomunidad de Santiago pero... ¿quien tenía que gestionarla?
03 enero 2012
Esas pequeñas cosas
La comarca en la que vivo tiene falta de mala leche. La verdad es que todos contribuimos a ello, medios de comunicación, vecinos, asociaciones, comerciantes, hosteleros, todos sin excepción hemos perdido la capacidad de cabrearnos. Esta carencia no es exclusiva de esta zona, diría que es la tónica general, pero jode más visto de cerca.
No hace mucho uno de los alcaldes que por aquí se mueven decidió subirse a un palco a bailar y fue Trending Topic, vale que lo de bailar no es lo suyo pero tampoco había para tanto. En estos días también nos enteramos de que se han gastado 8000 euros en un cuadro nuevo de no se quien para no sé qué salón de plenos pero eso ha pasado casi desapercibido, yo del alcalde seguía bailando.
Cada día se gastan miles de euros en tonterías, en gilipolleces, y no se da cuenta de ello a nadie; ya sé que es obvio y que se ha dicho muchas veces pero creo que hay que decirlo más aun; creo que hay que sacar cada pequeña tontería que se haga y de paso sacarle los colores al político de turno; recuerdo un equipo de gobierno que dejo una factura a deber en una pulpería, 10 o 20 euros no recuerdo, y eso no es malgastar fondos públicos es en argot “ser rata”; uno que pasaba los tickets de autopista creo que volvió a salir elegido y una de dos o no debe de pasarlos o que se baje el sueldo, dietas como estas con ingresos de más de 60000 euros no tienen justificación. En otro ayuntamiento se anuncia que los comerciantes, tan buenos ellos, destinarán 12000 euros de una subvención a la iluminación de navidad y es que con dineros públicos todos somos generosos; hace un año los que perdieron en mayo mandaron una nota de prensa explicando a quien y de qué manera se habían concedido la iluminación de navidad, este año no lo sabemos.
Sobran ejemplos de ocultismo, amiguismo, manipulación y morro sobretodo mucho morro, por eso y mucho más creo que carecemos de mala leche, que deberíamos increpar al político de turno cuando lo vemos y preguntarle como justifica esos gastos; creo que los medios deberían revisar las preguntas que les hacen e ir al día a día, hurgar en los pormenores de los municipios, sacar de calculadora e ir poco a poco poniendo en evidencia donde están los agujeros por los que se escapa el dinero. No hay ningún problema en que un periodista se equivoque al preguntar, el problema es cuando la respuesta es equívoca y uno se da cuenta de que ha pinchado en hueso.
Los grupos de indignados y de democracia real deberían organizarse en torno a las posibilidades que da la ley para pedir información, el esfuerzo que se ha realizado para poner en común muchas ideas debería ahora de servir para presentar en cada ayuntamiento peticiones de información sobre multitud de temas; aquellos concejales que aun creen en la democracia y la transparencia, aquellos que no han perdido la ilusión, podrían colaborar con esos grupos accediendo a aquella información que, siendo pública, tiene un acceso limitado. Creo que necesitamos saber cuánto se gasta en el coche del alcalde, en su teléfono, en las luces de navidad, en regalos a visitantes, en comidas, en cuadros, en dietas por asistir a plenos, en ofrendas, en horas extras, en gasoil, en papel, y también en obras de teatro, en conciertos, en la banda municipal, en los talleres para niños… solo analizando y comparando podremos juzgar, a estas alturas me importa bien poco quien se lo está llevando y solo quiero saber si lo que cobra es un precio justo por lo que ofrece, casi me da igual si es un concurso público o si es concesión directa con tal de que sea razonable; llevamos demasiado tiempo mirando la forma y mientras tanto el fondo se ha ido a tomar pol saco, no estoy diciendo que no sea importante si una concesión es legal o no pero tal como está la justicia ese debate es demasiado largo para el momento que vivimos. Si el nuevo gobierno nacional está empeñado en subir los impuestos una forma de sobrevivir será presionar a los políticos locales para que hagan su trabajo y destinen el dinero a lo que se necesita ¿Cuántos platos de comida y cuantas camas se consiguen con los 8000 euros del cuadro?
| Reacciones: |